ยามแรกเห็น ได้พบเจอ ได้พบหน้า
ได้จ้องตา ทำให้ใจ แทบละลาย
อยากจะอยู่ ใกล้ๆกัน จนวันตาย
เคียงข้างกัน ตลอดไป ทุกคืนวัน
ยามเมื่อคบ เทียวไปหา ไม่ขาดสาย
นาทีเดี่ยว ก้อไม่ได้ เดี๋ยวใจขาด
เฝ้าโทรหา แม้หมดตังค์ ไปหลายบาท
แต่ถ้าไม่ ได้ยินเสียง จะขาดใจ
ยามพูดจา จ๊ะจ้า คะคาครับ
มิยอมให้ ใครมาจับ แตะต้องตัว
กลัวจะหาย เดินไปไหน ต้องจับมือ
ทุกๆมื้อ ต้องเข้า พัตทะคาน
ยามแรกรัก แม้แต่ตด ยังว่าหอม
อยากดมดอม กลิ่นตดเธอ ไม่ไปไหน
แม้กลิ่นนี้ จะทำให้ ต้องตายไป
จะยอมตาย ให้ได้ แม้ตดเธอ
ยามเมื่อถึง วันที่ใช้ ชีวิตคู่
จะอยู่เคียง คุกคี ไม่หนีหาย
มีเงินล้าน มากองให้ ก้อไม่ไป
รถบ้านไม่ จะขออยู่ เคียงข้างเธอ
ยามเมื่อวัน ล้วงเลยไป เริ่มไกลหาง
รักทีหวาน เริ่มจืดจาง กายเป็นขม
เริ่มเปิดศึก ระหว่างสอง คนสองคม
เอาให้ล้ม ให้ตาย ไปจากกัน
ยามวันวาน อะไรๆ ที่เคยหวาน
แต่วันนี้ แปลผกผัน กับวันวาน
เริ่มมีไอ้ อีมึงกู น่าลำคาน
อีสันดาน เดี๋ยวจะตาย คาตีนกู
ยามเมื่อตด ครั้งนี้ ไม่เหมือนเก่า
คำที่กล่าว ออกไป ใช้น่าฟัง
ครั้งมาสาย แค่นาที มีน้ำโห
ร้านอาหาร ที่ใหญ่โต เป็นข้างทาง
ยามกลับดึก มีปังตอ รอหน้าบ้าน
ไปไหนมา ไอ้สันดาน บ้านไม่กลับ
กลิ่นเหล้าหึ่ง เดี๋ยวเถอะมึง ไม่รักดี
เดี๋ยววันนี้ มึงจะได้ หลับในหลุม
ยามเมื่อเห็น เดินกับใคร ก้อว่าชู้
เป็นสันตู มึงกับกู นั้นต้องขาด
อยู่ไม่ได้ แล้วกับมึง สัปหลาด
แค่สลึงหนึ่ง มึงกับกู ก้อขาดกัน
ยามมีรัก ต้องรู้จัก ที่รักษา
ปิดหูตา สักข้าง ให้ผ่านไป
เจอปัญหา ต้องคุย ให้เข้าใจ
ไม่ใช้ว่า เราจะถูก อยู่ฝ่ายเดี่ยว
